Trouwen in de tuin in Schalkhaar

Laat me je vertellen over een van de tofste bruiloften die ik heb meegemaakt. Groot, emotioneel, pizza en een pondje waarbij ik serieus heb overwogen of zwemmen ook een optie was. Meer daarover later.

Tim en Salomé wonen in Frankrijk, maar kozen er bewust voor om hier te trouwen. In Schalkhaar, dicht bij de mensen die er voor hen toe doen. En dat merkte je. Niet omdat iemand het zei, maar gewoon omdat je het voelde aan hoe de dag liep.

Dag één: het gemeentehuis

Want ja, dit was een tweedaagse. De dag voor de bruiloft trouwden ze officieel in het gemeentehuis van Deventer. Niet stiekem met twee getuigen en een ambtenaar die er liever niet was, maar gewoon met een volle zaal mensen erbij. Daarna lunchen bij het ouderlijk huis van Tim. Ontspannen, gezellig, precies goed. Eigenlijk was de bruiloft toen al begonnen, ze hadden het alleen nog niet officieel feest genoemd.

Dag twee: de echte bruiloft

De ochtend begon rustig. Salomé maakte zich klaar bij haar ouders, Tim bij zijn zus. Alles dicht bij elkaar, dus ik kon heen en weer zonder dat ik halverwege de weg kwijtraakte. Geen haast, geen gespannen gezichten. Gewoon samen zijn en langzaam toeleven naar wat komen gaat. Ik word daar altijd een beetje rustig van. In de goede zin.

Het pondje

Voor hun first look kozen Tim en Salomé bewust voor een plek aan de IJssel. Tim stond met zijn gezicht naar het water, terwijl Salomé rustig naar hem toe liep. Familie keek van een afstand mee.

Het moment dat hij zich omdraaide, was puur. Geen groot gebaar, maar emotie die vanzelf zichtbaar werd. Dit zijn momenten waarin ik het liefst werk. Door aanwezig te zijn en te wachten tot alles samenkomt.

De tuin

De rest van de dag was in een grote tuin in Schalkhaar. Enorme tent, veel gasten, spelletjes overal. Het was groot opgezet maar nergens massaal of onpersoonlijk. Mensen vonden elkaar vanzelf. De dag had gewoon een lekker gemoedelijk tempo, alsof niemand ergens naartoe hoefde.

Het diner was pizza. Vers, uit de oven, door echte pizzabakkers. Ik heb me ingehouden. Het was moeilijk.

De ceremonie

Na het eten was de ceremonie in de tent. En die raakte me eerlijk gezegd wel. Een tante van Salomé had een diashow gemaakt met beelden en tekeningen van hun verhaal samen. Het werd stil in die tent. Het goede soort stil, waarbij je merkt dat iedereen hetzelfde voelt.

Het feest

Daarna: de live band. Vrienden van Salomé, en ze wisten wat ze deden. De dansvloer was binnen no time vol. Maar de ware helden van de avond? De oudere gasten. Die hadden duidelijk al veel meer bruiloften meegemaakt en lieten de jongeren zien hoe het moet. Respect.

Vlak voor ik vertrok nam ik Tim en Salomé even mee naar buiten. Weg van de tent, weg van de muziek. Even samen, even stil. Die foto’s zijn vaak de mooiste van de dag. En dat waren ze hier ook.

Kortom

Veel mensen, veel emotie, een pondje dat mijn evenwicht testte en gelukkig ook veel pizza. Precies zoals een bruiloft mag zijn.

Zoek je een trouwfotograaf die jullie dag vastlegt zoals hij is, met oog voor emotie en een zwak voor pizza? Neem gerust contact op.